نظر به اینکه کیفرهای دیه و حبس مقرر در مادۀ 149 قانون تعزیرات با عنایت به مقررات حاکم موجود به لحاظ لزوم
موقوف شدن تعقیب مجرم با گذشت شاکی در خصوص دیه و قابل گذشت نبودن آن درمورد کیفر حبس مجازاتهای مستقل و منفک از هم به
نظر میرسند و از طرفی با توجه به صراحت مادتین 198 و 287 قانون اصلاح موادی از قانون آیین دادرسی کیفری حبسهای کمتر از
ده سال قطعی است. لذا رأی شعبۀ 16 دیوان عالی کشور که بر مبنا و اساس این نظر صادر شده، قانونی و موجه تشخیص
میشود.. ← بند «ج» مادۀ 233 ق.آ.د.ک.
